پروردگارش را چنين خواند من در چنگال اين قوم مغلوبم مرا يارى فرما » . البته هيچ مانعى ندارد كه آيه مورد بحث اشاره به همه اين دعاها بوده باشد ، و خداوند به بهترين وجهى همه را اجابت فرمود . و لذا در آيه بعد بلافاصله مىفرمايد : ما او و خاندانش را از اندوه بزرگ نجات بخشيديم ( * ( وَنَجَّيْناه وَأَهْلَه مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ) * ) ( 1 ) . اين اندوه بزرگ كدام اندوه بوده است كه نوح را سخت رنج مىداده ؟ ممكن است اشاره به سخريه‌هاى قوم كافر و مغرور ، و آزارهاى زبانى آنها و هتاكى و توهين نسبت به او و پيروانش باشد ، و يا اشاره به تكذيبهاى پى در پى اين قوم لجوج . گاه مىگفتند : وَما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا : « ما نمىبينيم كسى از تو پيروى كند مگر يك مشت اوباش ما » ! ( هود - 27 ) . و گاه مىگفتند : يا نُوحُ قَدْ جادَلْتَنا فَأَكْثَرْتَ جِدالَنا فَأْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ : « اى نوح زياد با ما سخن گفتى ( و پر حرفى كردى ! ) اگر راست مىگويى عذابى را كه وعده مىدهى بياور » ! ( هود - 32 ) . و گاه چنان كه قرآن مىگويد وَيَصْنَعُ الْفُلْكَ وَكُلَّما مَرَّ عَلَيْه مَلأٌ مِنْ قَوْمِه سَخِرُوا مِنْه : « او مشغول ساختن كشتى بود ، و هر زمان گروهى از قومش از كنار او عبور مىكردند وى را مسخره مىنمودند » ( و مىگفتند اين مرد ديوانه شده است ! ) ( هود - 38 ) . آن قدر نوح اين پيامبر پر حوصله را ناراحت كردند و اسائه ادب نمودند و نسبت جنون به او دادند كه عرض كرد : رَبِّ انْصُرْنِي بِما كَذَّبُونِ : « پروردگارا !

--> ( 1 ) « كرب » طبق گفته راغب در مفردات اندوه شديد است ، و توصيف به « عظيم » در اينجا تاكيد بيشترى بر اين معنا است .